Het is behoorlijk surreëel: om eind mei op een stralende zonnige dag een recensie te schrijven over een album waarvan de cover een winters en ijzig landschap laat zien…
De band I am Oak reisde voor de opnames af naar het besneeuwde Finland. Ergens in een huis aldaar arrangeerde de band de nummers en nam deze op. Dit is trouwens een ander procedé dan bij de vorige albums On Claws (2010) en Oasem (2010). Daar ging voorman, de Utrechtse songwriter Thijs Kuijken, vooral solo te werk. Nowhere or Tammensaari is voor het eerst gemaakt door Kuijken én zijn band.
– dit is een gastbijdrage van Stephan van der Roest –
In the morning walking with you up the meadow
The sun came out and it played from above upon your face
And you talked about the world and its mysterious ways
Your purpose and your place
And all the questions on our minds
If you keep yours then I’ll keep mine
We’ll just keep wondering for some time
In the evening walking with you to the border
The sun went down and left us in the bleakness of the night
And you talked about the world and its mysterious ways
Your purpose and your place
You found your purpose and your place
‘I wanted to write joyful music that made other people feel good.
Music that helps and heals, because I believe that music is God’s voice.’
Brian Wilson
Op 5 juni a.s. komt er een nieuw album van The Beach Boys: That’s Why God Made Radio. De strandjongens zijn herenigd, althans: de nog levenden dan, en wel Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, Bruce Johnston en David Marks. De eerste muzikale vrucht van deze hereniging was de gelijknamige single. Die klinkt vintage Beach Boys, maar is tegelijk ook niet heel bijzonder. Ja, eerlijk gezegd houd ik mijn hart vast voor 5 juni. Temeer omdat ik op het wereldwijde net al wat live-uitvoeringen zag. Daar werd ik niet echt vrolijk van. De oude mannen halen de tonen niet meer, zitten er regelmatig naast en het geluid wordt vooral bepaald door de vaste begeleidingsgroep The Wondermints. Gelukkig is er altijd nog die enorme en rijke discografie van The Beach Boys om naar terug te grijpen, met als onbetwist hoogtepunt daarin Pet Sounds (1966). Verder Lezen
De Krautrock Archieven
een onderzoek
De term Krautrock is hier op mousique de laatste tijd nogal eens langsgekomen, vooral genoemd als verwijzing/inspiratiebron voor tal van hedendaagse bands.
Tijd voor een uitgebreid onderzoek.:wat is krautrock nu precies, welke bands horen tot die stroming, wat is hun invloed geweest?
Stel nou dat de aarde omdraait
dan raakt het flink verfomfaaid
dat strijk je nooit meer recht (Je te dirais)
Kijk daar scheer ik met mijn arreslee
vlak langs de regenboog en breng de liefde mee
want de liefde is best heel fijn
het maakt de wereld mooi
zelfs bij de Albert Heijn (Arreslee)
Biddinghuizen 1993. Samen met mijn broer ben ik daar op het Flevo Festival. Dé reden om daarnaar toe te gaan, is de line-up met persoonlijke favorieten als Over The Rhine en vooral The Seventy Sevens (of 77′s of The 77′s; alle schrijfwijzen zijn legitiem). Zojuist heeft laatstgenoemde band een degelijk concert op het hoofdpodium gegeven, maar het kan bij deze band veel beter, weet ik uit eigen ervaring. Gelukkig komt er nog een herkansing. In een oude boerenschuur genaamd ‘De Akkerbouw’ treden veel bands nog een keer op. Hier is het tijdsschema veel minder strak en kan er naar hartelust gejamd worden: een prima omgeving voor The 77′s.
Volgende week wordt de week van de Kautrock bij mousique. Er staat een diepgravend artikel op stapel over deze obscure Duitse muziekstroming van eind jaren `60 t/m de jaren `70.
Dit artikel zal donderdag (10 mei) op de site gepubliceerd worden.
Tevens zal de uitzending van Radio Mousique (woensdag 9 mei, van 22:00u tot 23:00u) volledig in het teken staan van Krautrockbands als Amon Düül, Can, Faust, Neu!, Cluster, Ash Ra Tempel, Popol Vuh, Tangerine Dream, etc.
Voor het gemak bestempelen we deze serie maar als drie sterke singer-songwriter platen, al is de middelste feitelijk gewoon een band. Ik bespreek nieuwe werk van Gravenhurst, Patrick Watson en Rufus Wainwright. De muziek is dit voorjaar al dik in orde, laat nu de zon ook maar gaan schijnen!
Een tekstboekje van een cd, waarin de medische staf wordt bedankt; zoiets heb ik nog nooit gezien. Het gebeurt bij Sweet Heart, Sweet Light, het nieuwe album van Spiritualized. Het heeft alles te maken met de gezondheid van kopman Jason Pierce a.k.a. J. Spaceman. Hij lag een paar jaar geleden op het randje van de dood wegens een leverziekte. Uiteindelijk viel hij niet over dit randje heen. Welke indruk dit op Pierce maakte, is te beluisteren op het vorige prachtige album Songs in A & E (2008). Met name het aangrijpende nummer Death Take Your Fiddle getuigt hiervan. Een experimentele behandeling met medicatie moest soelaas bieden. In die tijd mixte Pierce het nieuwe album.
Nou, ik ga maar vrolijk verder met mijn zelf gecreëerde nieuwe traditie van het bespreken van drie nieuwe ‘zwarte’ cd’s.
Ditmaal gerijpte wijsheid van een in Stockholm wonende Amerikaan die muziek maakt uit het Diepe Zuiden, een jazztalent op leeftijd en een nieuwe Britse r&b-ster.
